Waarom "Ik ben Miep!"?

Ik schreef Ik ben Miep! omdat ik geloof dat elk kind recht heeft op onderwijs waarin het zich veilig voelt. Echt veilig. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel. Mijn missie is helder: traumasensitief onderwijs mogelijk maken voor elk kind, op elke school. Dit boek is daar een onderdeel van.

Miep ontstond niet als lesmateriaal of methode, maar als mens. Ik wilde een verhaal schrijven dat niets van de lezer vraagt, behalve aanwezig zijn. Een verhaal dat niet corrigeert, niet uitlegt en niet oplost. Want te veel kinderen leven al in een wereld waarin ze voortdurend moeten aanpassen, verklaren of sterk zijn.

Schrijven met zorg en aandacht

Tijdens het schrijven hield ik steeds één vraag in mijn hoofd: wat heeft een kind nodig om zich gezien te voelen?
Traumasensitief schrijven betekent voor mij dat ik rekening houd met wat een lezer mogelijk meedraagt. Ook – of juist – als dat onzichtbaar is. Daarom koos ik voor zachte taal, herkenbare emoties en een rustig tempo. Geen oordeel, geen sensatie, geen conclusies.

Ik wil dat een kind kan lezen zonder overweldigd te raken. Dat het mag stoppen, terugbladeren of alleen maar voelen. Dat geldt net zo goed voor leerkrachten, ouders en begeleiders die het boek lezen.

Miep als veilige tussenruimte

Miep is geen voorbeeld dat gevolgd moet worden. Ze is een spiegel. Soms dichtbij, soms op afstand. In haar verhaal zit ruimte voor twijfel, stilte en kwetsbaarheid. Precies die elementen ontbreken vaak in het onderwijs, terwijl ze essentieel zijn voor kinderen die stress of trauma ervaren.

Ik zie Ik ben Miep! als een veilige tussenruimte. Een plek waar een kind zichzelf kan herkennen zonder benoemd te worden. Waar niets uitgelegd hoeft te worden, maar alles er mag zijn.

Open vragen in plaats van antwoorden

Bij mijn missie hoort ook het stellen van andere vragen. Geen vragen die toetsen of controleren, maar vragen die openen:

• Wat deed dit verhaal met jou?

• Welke gedachte bleef bij je hangen?

• Wanneer voelde jij je voor het laatst echt gezien?

Deze open gespreksvragen zijn bewust onderdeel van het boek. Ze maken het geschikt voor traumasensitief onderwijs, waarin het tempo van het kind leidend is en het gesprek uitnodigend blijft.

Onderwijs dat begrijpt vóór het vraagt

Ik droom van scholen waar gedrag niet meteen gecorrigeerd wordt, maar eerst begrepen. Waar verhalen gebruikt worden om verbinding te maken, niet om te sturen. Ik ben Miep! wil daaraan bijdragen – klein, maar oprecht.

Als dit boek één kind helpt zich minder alleen te voelen, of één leerkracht helpt anders te kijken, dan doet het precies wat het moet doen.